door: Ireen van der Lande en Hijke Schennink

Bij de ingang van EC-O staat het in grote letters op de muur: ‘Groeien in geluk’. Geen cultuur van moeten, maar ‘groei’ en geen arbeidsmarktretoriek, maar ‘geluk’. Want wat betekent het om op te leiden, als je studenten niet alleen kennis geeft, maar ook de kans om weer thuis te komen in hun eigen leven? Latifa weet het. Ze is ooit als student door de deur van EC-O gelopen. Nu werkt ze er als vertrouwenspersoon. Haar verhaal laat zien dat een opleiding zoveel meer is dan een diploma. Het gaat om onafhankelijkheid, ontwikkeling, zelfvertrouwen – om een nieuw zelfbeeld. Kortom: om groeien in geluk.

Het verhaal van Latifa: Thuiskomen in eigen leven

Een hartelijke vrouw met een stralende lach stapt op ons af. “Ik ben Latifa.” Ze vertelt enthousiast, vol in haar kracht.

Dat was niet altijd zo.

Toen Latifa op haar achttiende vanuit Marokko naar Nederland kwam, was haar wereld klein. “Ik was vooral moeder,” vertelt ze. “Ik zorgde voor vier kinderen, waarvan twee dochters met diabetes. Alles draaide om het gezin.” Zwangerschap en moederschap kregen prioriteit.

Jarenlang was dat genoeg. Of leek het genoeg. “Ik dacht: ik moet investeren in mijn kinderen.” Ze leerde thuis Nederlands via zelfstudie, volgde hier en daar een workshop. Maar toen de kinderen ouder werden en naar school gingen, ontstond er ruimte. En met die ruimte kwam een vraag: Wie ben ik eigenlijk?

Economisch was ze afhankelijk van haar man. “Ik had geen inkomen. Ik moest overal om vragen. Dat knaagde.” Het stemmetje werd luider: “Dit klopt niet. Ik ben meer dan alleen huismoeder.”
Via via hoorde ze over EC-O. Gratis onderwijs – dat was de sleutel. “Er was geen geld voor een opleiding. Dus toen ik hoorde dat het gratis was, ben ik gaan informeren.” Ze was verlegen, onzeker. De Nederlandse samenleving met al zijn regels en mogelijkheden kende ze nauwelijks. Maar de deur stond open. En Latifa stapte naar binnen.

EC-O: een school die meebeweegt

In 2020 begon Latifa met de vooropleiding – pre-entree voor MBO 1/2 – en stroomde later door naar de MBO-2 opleiding Dienstverlening. Op papier klinkt dat logisch. Maar voor Latifa was het allesbehalve vanzelfsprekend.

De combinatie van studie, stage (16 uur per week) en zorg voor haar gezin was zwaar. Er waren momenten dat ze op het punt stond te stoppen. Vooral haar stage dienstverlening bij de Meevaart viel tegen. “Ik dacht: wat doe ik hier? Asbakken legen, schoonmaken. Ik haalde er weinig voldoening uit.” Toch zette ze door. De persoonlijke begeleiding die ze kreeg en de ervaringskennis van een oud-student was doorslaggevend. Een van de begeleiders zei: “Dit is jouw start. Je mag laagdrempelig beginnen. Geef niet op.” Die woorden bleven hangen. Latifa besloot door te zetten. “Ik dacht: dit is mijn kans. Ik heb geen andere.”

En zo verschoof er iets. Niet alleen in wat ze kon, maar in hoe ze zichzelf zag. “EC-O werd een soort familie. Veilig, vertrouwd.” Voor het eerst in jaren voelde ze zich niet alleen moeder, niet alleen afhankelijk. Ze was student. Ze was iemand die groeide.

Haar begeleiders zagen het ook. Ze stelden voor dat Latifa een opleiding tot vertrouwenspersoon zou volgen – binnen EC-O. Even twijfelde ze. Weer een stap, weer onzekerheid. Maar toen herinnerde ze zichzelf: “Die eerste stap was ook moeilijk. En het is gelukt. Dus dit kan ik ook.”

Na het afronden van de opleiding bleef ze als vrijwilliger bij EC-O actief. Tot oktober 2025. Toen kreeg ze een betaalde baan aangeboden – een buurtbaan bij EC-O. Voor het eerst in 26 jaar had ze een eigen inkomen. “Ik heb bijna vijf dagen niet geslapen,” zegt ze, en haar stem breekt een beetje. “Ik kon het niet geloven. Een eigen inkomen. Niet meer om geld hoeven vragen. Op vakantie kunnen gaan van je eigen geld.”

Vandaag staat Latifa regelmatig voor groepen vrouwen om haar verhaal te delen. Zelfverzekerd, helder, met die stralende lach. “Ik zeg altijd: gewoon doen. In jezelf geloven.” Ze herkent hun twijfels. Vijf jaar geleden was zij nog verlegen en terughoudend. “Nu sta ik voor groepen, spreek iedereen aan. Ik kan zeggen: kijk waar ik nu sta.”

Maar het is niet alleen haar werk dat veranderde. Thuis verschoof er iets fundamenteels. “Ik communiceer anders. Niet vanuit emotie, maar vanuit kracht. Gelijkwaardigheid.” Haar man en kinderen nemen haar serieuzer. “Je relaties veranderen als je investeert in jezelf.”

Dat is ook haar boodschap aan andere vrouwen: “Hoe meer je investeert in jezelf, hoe meer inhoud je krijgt. Je bent niet leeg. Mensen voelen je zelfvertrouwen.” En ze bedoelt het letterlijk. Want Latifa weet nu: groeien in geluk begint niet met een diploma. Het begint met de overtuiging dat je het waard bent.

Wat EC-O anders maakt

Als Latifa terugkijkt op haar tijd als student bij EC-O, noemt ze niet als eerste het onderwijs. Ze noemt de gratis lunch. De laptop. De reiskostenvergoeding. De vertrouwenspersoon. “Het totaalplaatje,” zegt ze. “Je bent geen individuutje. Het is een sociaal systeem. We doen het samen.”

Maar wat haar het meest raakte, was het maatwerk. “Ze kijken hoe het wél kan. Ze houden rekening met je thuissituatie, met moederschap, met noodsituaties. Alles is bespreekbaar.” Bij een ROC, weet ze, had dat anders gelegen. “Daar moet jij je aanpassen. Bij EC-O past de school zich aan jou aan.”

De vaardigheden die ze leerde – administratie, dienstverlening, aanspreekpunt zijn – gebruikt ze nog elke dag. Maar belangrijker dan de vaardigheden is het zelfbeeld dat ze meeneemt: ik kan dit. Ik ben dit waard.

En nu? Verder groeien

In september start Latifa met een Associate Degree Social Work aan de Hogeschool van Amsterdam, betaald door de gemeente. Ze werkt bij EC-O en bij Blije Buren, studeert ernaast. “Ik heb het gevoel dat ik veel tijd moet inhalen,” zegt ze lachend. Het is druk. Hectisch soms. Maar voor het eerst voelt het als háár drukte. Haar keuze. Haar toekomst.

“EC-O heeft mijn blik geopend. EC-O maakt mij blij, ik maak EC-O blij, en samen maken we de mensen blij. Het is een krachtige, positieve beweging. Voor mij was het de springplank naar een toekomst met perspectief.”